nujune^^

18/06/11 

วันนี้เป็นวันเดินทางตื่นมาแต่เช้าออกไปกินข้าวรอแม่กับพ่อมา

ออกจากบ้านบ่ายสองกว่าๆแต่ถึงสุวรรณภูมิก้อสี่โมงได้

พอไปถึงก้อรีบโทรหาเพื่อนที่มาจากมุกดาหารเพื่อที่เช็คอินพร้อมกัน

แต่ก้อไม่ได้เช็คพร้อมเพราะเค้าได้วีซ่าช้าเราเลยเช็คไปก่อน

เพื่อนที่มาส่งคนแรกที่มาถึงคือนังส้มเพราะว่ามันจะรีบกลับไปเรียน

หลังจากนั้นก้อมากันเรื่อยๆ แต่คนที่มาไม่ทันคือ ไอฝน ฮ่าาๆๆ

เพราะว่าต้องถึงเวลาเข้าgateแล้ว บิ๋มโทรมาถามว่าออกมาได้มั้ยฝนมาถึงแล้ว

แต่ว่าเรากำลังตรวจกระเป๋าอยู่แล้วก้อออกมาไม่ได้T^T

ตอนที่จะเข้าgateทีแรกว่าจะไม่ร้องไห้แต่แบบว่าพอถึงเาลาต้องไปจิงๆก้อคิดว่า

นี่ต่อไปต้องไปอยู่คนเดียวแล้วหรอเนี่ยเลยปล่อยโฮดราม่ากันไป

แถมมาดราม่าต่อบนเครื่องเพราะเปิดการ์ดที่ไอซ์ให้มาอ่าน คนข้างๆคงงงนังนี่เป็นไร................................

 

.............ตลอดเวลาที่นั่งเครื่องทรมาณมากเมื่อยมากนอนไม่หลับเลย เพราะอินเดียที่นั่งข้างหลังเตะ

เก้าอี้อยู่ได้ 12ชั่วโมงผ่านไป............................เครื่องกำลังจะสามีภรรยาชาวกีวีที่นั่งข้างๆเราถามว่า

เปลี่ยนที่นั่งกับเค้ามั้ยจะได้เห็นวิว ตอนนั้นแบบว่าหูอื้อเจ็บมากก้อเลยบอกเค้าไปว่า no,thank you

เครื่องลงจอด เดินออกมาผ่านด่าน ตม. ตอนนี้แหละตื่นเต้นมาก ต้องเข้าช่องไหน ต้องตอบไรมั้ง

แถมโชว์โง่เข้าผิดช่อง ไปเข้าชองของคนประเทศเค้าอีก ตอนนั้นเหมือนคนหูหนวกตาบอดทำไรไม่ถูก

แล้วเจ้าหน้าที่เค้าก้อบอกว่าให้เข้าอีกทาง พอถึงคิวเรา ตมใก้อถามว่ามาทำไร เรียนไร แ่ค่นั้นประทับตาให้ผ่าน

โล่งออกขึ้นมาทั้นที

 

หลังจากนั้นถึงด่านตรวจกระเป๋า พนักงานใจดีมากกก ให้ยกกระเป๋าเอง แขนแทบหลุด

แต่โชคดีที่ไม่ต้องเปิดกระเป๋าตรวจไม่งั้นจัดใหม่แย่เลย มาถึงตอนตื่นเต้นอีกครั้งตอนที่ออกมาแล้วต้องหาป้ายชื่อตัวเองหานานมากกว่าจะเจอเพราะเค้าพิมพ์ชื่อมาผิด-*-........แต่และแล้วเราก้อหาชื่อเราเจอ คนขัยรถบอกเราว่ารอก่อนแป็บนึงยังมีอีกสองคนที่ไปรถคันเดียวกัน พอมากันครบสามคนแล้วก้อออกเดินทาง มีเด็กไทยอีกหนึ่งคนชื่ออิมแต่เรียนคนละที่ แล้วก้อซาอุหนึ่งคน แต่คนขับรถบอกว่าไปส่งเรานสุดท้ายเพราะว่าบ้านไกล้สุด

ส่งทุกคนเส็ดถึงคิวเราพอมาถึงทางเข้าบ้านคนขับรถก้อโทรหาโฮส แต่ว่า..............

 

โฮสไม่อยู่บ้านเวรกำของตรูต้องนั่งรอในรถประมาณครึ่งชั่วโมงแล้วโฮสก้อมาถึง เค้าช่วยเรายกกระเป๋าลงจากรถเข้าไปในบ้านไปไว้ที่ห้อง โฮสดูเป็นคนใจดีมากๆ แล้วเค้าก้อพาเราไปดูวิธีใส่รหัสประตูเวลาจะเข้าออก วิธีใช้โน่นนั่นนี่ แล้วก้อชงชาให้กินๆเส็ดถามเราว่าเหนื่อยมั้ยจะพาไปดูโรงเรียน ป้ายรถเมล์ ตอนนั้นอยากจจะบอกโอสว่าจำไม่ได้มึนมาก พอกลับมาถึงบ้านเราก้อมานั่งจัดของ เส็ดแล้วขึ้นไปกินข้าวเย็น โฮสทำซุปให้กินจะบอกว่ารสชาติเลี่ยนมากกกก........................โฮสรู้ว่าเรากินไม่หมดเลยบอกว่าไม่หมดก้อไม่เป็นไร(ก้อตักมาให้ซะเยอะเลย) อื่ม ลืมบอก โฮสชื่อเจนนิเฟอร์ แล้วก้อมีโฮมเมทอีกคนชื่อเบดา เป็นคนซาอุ แล้วที่บ้านเจนนิเฟอร์ไม่มีเน็ตแต่เบดามันซื้อโมเดมเลยมีเน็ตเล่นไป 

 

เจนนิเฟอร์บอกว่าจำทางไม่ได้ไม่ต้องกังวลพรุ่งนี้จะไปรับไปส่งแล้ววันถัดไปค่อยให้เบดาพาขึ้นรถเมล์ พอคุยกันได้สักนิดเราเหนื่อยมากเลยขอตัวมานอนก่อน...........................................................................................